خبر داري زمن اي خفته بيدارم چه سان بي تو؟
اگر بــــــاور نداري٬اين مـــــــــــن و اين ديــــدگان بي تو
تو "بي من بي مني" داري ميان دوستان بي من؟
كه "بي تو بي تويــــــي" دارم به بزم دوســــــتان بي تو
شنيدم كرمكان خوردند جســــــم نازكت بي من
نخور غم٬چونكه من خود خوردم از خود جسم و جان بي تو
نه تنها مانده برجاي از تو مشتي استخوان بي من
كه از من نيز برجــــــا مانده مشتي استخوان بي تو
تو در خاكي كنون بي من٬چرا رفتي برون بي من؟
مگر يكـــــــــبار من رفتم برون از آشــــــيان بي تو؟
اگر ديدي كه مــــيخندم نگو خــــــندد چرا بي من
تو باور ميكنـــــــي از من كه باشم شادمان بي تو؟
به شهر شوق ياران يك به يك رفتند خوش بي من
مـرا تنها رها كردند اينـــــــجا همچنان بـــــــــي تو
غريبي در بر ياران و يادت هر زمان بـــــي مــــــن
كه روي خويش از هر آشنا كــــــــردم نهان بي تو
نگفتي سر كند آخر" پيام" من چه سان بي من؟
بيا بنگر كه سر كردست بيچاره چســــان بي تو
داستان هر شبم.......
هر شب كه نقش روي تو بر ماه ميكشم
رودي به روي ديـــــدهء گمراه ميكشم
از چشم چشمهء دل و از لب گل ســـرود
خطي به خون ديده در اين راه ميكشم
بر برگ برگ دفتر شعرم چو بنگري
ياران غزل سروده و من مـــاه ميكشم
سيم سه تار و كاسهء تنبور مشرقي
در دستگاه سينه به دلخــــواه ميكشم
تا مرغ شب زكنج دلم نغمه سر دهد
شهدانه ها به دام گلــــــــوگاه ميكشم
شبهاي بيشمار بر ايوان خاطرم
مهتاب ميكشي تو و من آه ميــــــكشـم
گاهي عروس مشرق و گه ماه مغربي
جوري به اين سبب گه و بيــگاه ميكشم
اي كاروان شب نرو تنها٬خداي را
من بار عشق دوست به همراه ميكشم
شور "پيام" وشورش شبـهاي شعر بود
نقش غمي كه بر دل خودخواه ميكشم
بگـــــذاشت زسر ســیاهکاری
وز نفحهء روحبخش اســـــــحار
رفت از ســــــر خفتگان خماری
بگشـــود گـــــره ز زلـــف زرتـــار
محبوبهء نیلگون عمـــــــــــــاری۱
یزدان به کــــمال شد پــــــــدیدار
واهریمن زشــــــــتخو٬حصــــــاری۲
یاد آر٬زشمع مرده یاد آر
(۲)
ای مونس یوسف٬اندراین بند
تعبیر عیان چو شد تورا خواب
دل پر زشعف٬لب از شکر خند
محسود عدو٬به کــــام اصحاب
رفتی بر یار و خویش و پــــیوند
آزادتــــر از نسیــــم و مهتــــاب
زان کو همه عمر با تو یکچــــند
اختر به سحر شمرده یاد آر
(۳)
چون باغ شود دوباره خــــــــرٌم
ای بلــــــــبل مستمند مسکین
وز سنبل و ســـــوری و سپرغم۳
آفـــــــاق نگــــــارخانهء چـــــــین
گل سرخ و به رخ عرق ز شبــنم
تو داده ز کف زمام تمکیـــــــــــن
زان نـــــــوگل پیشرس که در غم
ناداده به نــــــار شـــــوق تسکین
از سردی دی فسرده یاد آر
(۴)
ای همــــــــره تیهِ پور عمـــــــران
بگذشت چو ایـــن سنــین معدود
وان شاهدِ نغزِ بزمِ عرفـــــــــــــان
بنمود چو وعد خــــویش مشهود
وز مذبح۴ زر چو شد به کـــــــیوان
هر صبح شمـــــیم عنبر و عــــود
زان کو به گــــــــناه قوم نــــــــادان
در حســــرت روی ارض مــــــو عود
بر بادیه جان سپرده٬یاد آر
(۵)
چون گشت زنــــو زمــــــانه آبــاد
ای کــــــــــودک دورهء طـــــــلایی
وز طاعت بندگان خود شــــــــــاد
بگرفـــــت زســــــر خدا ٬خدایــــی
نه رســـم ارم٬نه اسم شـــــــدٌاد
گِـــــــل بست زبـــــــان ژاژخــــایی۵
زانکــــس که زنوکٌ تیـــــغ جـــــلاد
ماءخوذ بــــــه جرم حق ســــتایی
تسنیم۶ وصال خورده یاد آر
..................................................................................
۱ـ محبوبه نیلگون عماری =کنایه از خورشید
۲ـحصاری = زندانی
۳ـسپرغم = سبزهء معطر.ریحان
۴ـمذبح = کشتارگاه.جای قربانی کردن
۵ـ ژاژخایی = یاوه گویی.سخنان بیهوده گفتن
۶ـتسنیم = در اینجا بر آمدن گوشت تن بر اثر ضربهء شمشیر
این آخرین بهارمنست
شور بلبل در گلستـــــان،شورش گـــــــــل در بهار
مست مســـــــــت و دست دست آید نوا از شاخسار
قمریان بربــــــــــــــــــط زنان و بلبلان آوازخوان
گلفروشان گل به بار آرند و یاران در کنــــــــــــار
باد می آرد نوید وصل از بالای دوســـــــــــــــــت
مهر میخواند ســــــــــــــرود از گردش چشمان یار
عاشـــــــــــــــــق و معشوق پنهان از نگـاه باغبان
آن به دامان همچو سیبست،این به کف همچون انار
یار لی لی میزند بر پهنهء ســـــــــــــــبز چـــــــمن
میکند خورشید با چشمــــــــــــــــــــان فتــانش قمار
ادامه مطلب...
خوشا آسوده آســــــــــودن در آسایشگه دوشش
هوایی دارم از هجرش که خواهم بال و پر گیرم
مثال بلبــــــــل وحشی به تنگســـــتان آغوشش
بدین شادی که شیرینم به کوی غیر میرقصد
چه آسان میکند یارب دل از فرهاد خاموشــــــــش
نمیپرسد کسی از یار هم پیمان ما٬ کآخر
چه پیش آمد که عهد دوستداران شد فراموشش؟
شبان در کوچه مینالم به امید سحرگاهی
که گـــــوید ماجــــرایم را صـــبا آهسته در گوشش
بگو ساقی به او گر پیر گلگون باده میخواهد
زند تیری به قلبم تا ز خون دل دهــــــم نوشــــش
بسوزانم سپندی کامشب از هر گوشه بدخواهان
زبانبــــــــندان مبهوتـــــــند زآتشبــــــــازی دوشش
"پیام" امشب ک کردی ساز گورستان جانسوزان
مبادا بگذری از ســــوز بیماران مـــــــــــدهوشش
................................................................
باز روشن کردم این ویرانه از ادبار خویش
تا روان سازم به هر سو هر کرا با یار خـــــویش
یارب از خوبان دوران هر که با ما یار شد
مار گشت او بعد از آن پیمان و شد دلدار خویش
من خراب بادهء شوقم٬ به جامم مست کن
تا زلیخا زایم از افسونی رخســـــــــــــــار خویش
هر که در آیینهء دل دید عکس روی دوست
عشق عالم یکسر از کف داد و شد بیمار خویش
دل دلالت بر وجود نا وجودی کی کند؟
جز در آن موضع که همت کرد بر انکـــــار خویش؟
زاهدا از آه عالم سوز ما پرهیز کن
ورنه میگویم چه داری در پــــــس دیــــوار خویش
رو در آن کویی که سرب گفته ات زر بر دهد
کمتر اینجا کن به قــــــــصد پند مـــــا آزار خویش
ناکسان را قبله دون پایان منور میکنند
مینهند آنگه سلــــیمان را به حــــــال زار خویش
هوش باش ایدل٬که صاحب منصبان دیوانه اند
ترسم آخر در بمانند اینکســــــان در کار خویش
من نگویم گفته ام را فرض بر واقع نهند
بلکه آن بهتر که غرق افتند در پنـــــــــدار خویش
گر"پیام" آغاز نطقی کرد و نقلی آفرید
ناطقان خود گنگ میــــمانند در گفتـــــــار خویش
این غزل معنی نکن٬ بگذار خود معنی کنم
باغبان گل سهل تر بر دارد از گلزار خویش
كاش چون آينه مشغول به چشمــــــان تو باشم
يا شوم اشكي و لــــبريز به دامان تو باشم
تو سزاوار بر ايني كه به خـــــــــــــاكم بــــنشاني
كه نه من لايق آنم كه به مــــژگان تو باشم
منم آن شمع كه بي جلوه ي سيماي تو هر شب
سر و پا سوخته از آتش هــــجران تو باشم
چه خوشست آنكه شبي با تو به خلوت بــنشينم
كه تو پروانه و مــن شمع شبستان تو باشم
هيچ داني كه چــــو در مـــــنزل بيگـــــانه نشيني
به چه حالي من بيدار نگـــــــــهبان تو باشم؟
چه خطا كرده ام آن لــــــــــــحظه ي ديدار كه بايد
تو پشيمان و من زار پــريشان تــــــــو باشم
تخت گشتم كه شبي خسته در آغوش من افتي
ماه گشتم كه شبي شاهــد ايوان تو باشم
گفتيَم ميكُشيَم گر نــــكــشم پـــاي ز كــــــــويت
نگريزم ، مگر آنروز كــــــــــــه قربان تو باشم
شكر شعـــــرم از آواز تو پـــر شد ز مـــــــــلاحت
تا نمك گير دهان و لب و دندان تــــــــو باشم
نه "پيام" اين غـــــــــزل آورد، سرودي تو وخواندم
فخرم اين است كه خواننده ي ديوان تو باشم
...............................
چون قامت دوست برقراري ز قديم
داني كه چرا سرشك ريزم به تنت؟
در بند توام ، كه يادم آري ز قديم
..........
امروز كه بر خوان طرب مهمـــــانــي
درياب كه هفته دگر درمانــــــــــــي
انگشت از اين گزم كه خود مي بيني
افسوس از آن خورم كه خود ميداني
......
ايدوست كسي نمي برد نام تــو را
خوانديم در اين آينه فرجام تـــــو را
برخيز و طلب كن از جهان كام دلي
زانپيش كه او طلب كند كـــام تو را
......
يارن همه جمعند و منم ساقــــي بزم
تا جفت شويم، فارغ از طــــــاقي بزم
سرتا سر شب ولي ز انديشه ي صبح
مي گريم و رنج ميشود باقــــي بـــزم
......
فــرياد زدم به روي خاموش فلـك
فرياد كه پنبه بود در گـــوش فلك
اين بار گران كه زنــدگي داد ز كف
بر دوش من افتاد نه بر دوش فلك
......
با چرخ حـــــــكايتيست ديرينه مــرا
وز جور فلك غميست در سـينه مرا
با اينهمه گر دوست دهد دست روم
تا دست دهــــــد دولت پيشينه مرا
.......
ايدوست به خلوت نكـشانم با خويش
ترسم كه شرر فتد به جانم با خويش
بر خويش مكن حواله اي دوست مرا
من با تو در افتم، نتوانـــــم با خويش
.......
اي دهر بخنـــــــد ، ســــرگرانيت چرا؟
بر پشت كسان تيغ نهانيــــــــت چــرا؟
با دوست همان كني كه با خصم، بـگو
چوني و چنيني و چنانــــيت چــــــــرا؟
.......
اي باد ببر به دوست پيغام مــــــــرا:
چون باد ببردي همه ايام مـــــــــــرا
مي پرسم و كس نميكند وصف تو را
مي ميرم و كس نمي برد نام مــــرا
.......
اين جام جهان نما كه پيش من و تـوست
هر شام گلاويز به ريش مـــن و تـوســـت
خو كن به نماز عشق كان فخر فــــــروش
اسلام و مسيحاش نه كيش من و توست
********
رفــتم از پيش كه از پيــــش نرانـــي زودم
رفتم از پيش و نگه دار ز من قصه ي عشق
كه جدا از تو نبـــــــودم بخـــــدا تا بـــــــودم
آسمان شاهد وصل است و زمين شاهد فصل
من از اين هر دو به كويت گره اي نگشودم
نه گمانت كه از اين درد به جان آمده ام
كه من آنروز كه بـــــي درد تــــوام نابــــودم
آتش عشق تو آنگه كه بسوزد بدنم
نفحـــات خوش نســـــرين برســــد از دودم
دگران منع تو كردندو زيانت شب و روز
نه رسيد از تو زياني نه از ايشـــــان سودم
مرغ اندام تو تا در نظرم جلوه نمود
به جز آواز خوش عشق ز كس نشــــنودم
غرق شد دفتر اشعار "پيام" آنشب هجر
كه زمژگان ســــــفري كــرد به دامان رودم
تو مرا راندي از اين شهر وعزيزان همه عمر
نشـــــــنيدند،مگــــر از قلمـــــــم بـــــــدرودم
*******
ايكه بستي گره از دست هوس بر پايم
اهل دل باش كه از دل گــره ای بگشـايم
سروچشم و لب و گيسو كه تو زيور زده اي
من به هم بندم و بر خاك درش مي سايم
تا در اين مكتبم آورد و به عشقم بفروخت
مادري گشــــتم و طفــــلان ورق مــــيزايم
نكن از كوچكيم عيب، كه دارم پركي
مگسي هــــــستم و پـرورده ي آن عنقايم
مدعي نيستم ايندم كه به قاف آمده ام
بلكه اين قافــــيه از قــــاف اصالـــــت زايم
عشق گويانم و از خود خبرم نيست كه نيست
گنگ در خويشم و بر خلق جـــهان گويايـــم
ياد رويش چو كنم خون به رگم مي جوشد
گوييا خــــون كســـي ريـــخته در مجـــرايم
هرگه از صور پس پرده ام آگاه كند
پس از آن صورت نيكو به كســـي ننـــمايم
ما سراسينه ي خلقيم و سرآسيمه ي خويش
اي خوش آن روز كه در خويش كني پيدايم
دست بر دامن تقديرم و گويم همه شب:
روزم امروز بشـــد، تا چــه شـــود فردايــــم
ره بـــيراهـــه روي از گذر شعـــر "پـيام"
خود رسد آن كه به گوشت برسد اي وايم
برای تو بخوانم..............تا بمیرم..........تا بمیرم
دلا ديدي كه خون شد زندگانـــــي؟ زدستم رفت آن دلدار جانـــــــي
چنان خواندند آواز جدائــــــــــــي كه از يادم برفت آواز خوانـــــي
بگو داماد جانرا:نوحه سر كــــــن كه بردند آن عروس از ميهماني
بهاري بود و ياري بود بهــــــــناز فسردش ناگهان باد خزانـــــــــي
مگر نامهربان بود آن عزيـــــــزم كه بردندش بدين نامهربانـــــــي؟
به عمري مادر غم پرورانــــــدش به خاكش برد شوقي ناگهانـــــي
نشد از شوق باز آن غنچهء نـــــاز كه پرپر گشت از داغي نهانــــي
چه ايامش كه گفتم:پير گـــــــردي ندانستم كه ميميرد جوانــــــــــي
نمك ديگر كجا باشد بدان شــــــور؟ كجا نقلي به آن شيرين بيانــــــي؟
به هوش اي آسمان،امروز وقتست بريزي يا بسوزي يا بخوانــــــي
نه ديگر آنچنان آهــــــــــي برآري نه ديگر اينچنين اشكي فشانــــي
بگو از من به آن دلبر كه:خوش باش ولي باور نكن از من كه آنـــــي
نباشيّ و بخندم،اين به دورســـــــت
خصوص اينكه پريسايم به گورست
خداوندا"پريسا" نيست ديـــــــــگر؟ همان سيمين بناگوش سبكســـــر
هزاران بار اگر گوئي كه: "او رفت" تو ميگوئي و ما را نيست بـــاور
همه دردي تحمّل كردم، امــــــــــّا ندارم من تحمّل داغ دلبـــــــــــــر
هنوزش بود آن لب وقت بوســــــه هنوزش بود وقت عيش خوشتـــر
هنوزش بود جاي عــــــشق در دل هنوزش بود جاي شور در ســــر
هنوز آن باغبانش آب مـــــــــــيداد چرا كردي گل نازم تو پــرپــــــر؟
حديث عشق اين بود و دگر هيـــچ اگر چه گفته اندش نامـــــــــــكرر
به هر تصوير تا چشمي گـــــذارم بود در پيش چشمانم مصـــــّـــور
دگر خون شد مرا ابيات و اشـــعار اگر باور نداري نيك بنــــــــگـــر
نگه كن تا تو را خطّي ســــــرودم ز اشك ديدگان درياست دفتــــــر
تو ديگر نيستي تا خوش بخـــــندي چو ديگر نيستي،من نيز ديــــگـر
نباشّي و بخندم؟اين به دورســـــــت
خصوص اينكه پريسايم به گورست
هزاران ياد بادت،ياد بـــــــــادت كه ميديدم در اين غمخانه شادت
دلا،عادت همه لبخند بـــــــــودت چه پيش آمد كه افتادي زعــادت؟
كنون رفتيّ و ميخوانم به حسرت كه:از كف رفت آن مرغ سعادت
ندانم شاه قسمت گاه تقسیـــــم چه انديشيد كاين قسمت نهـــادت
همه پيران خمودند و بماندنـــــــــد برفتيّ و نبود عمري زيـــــــادت
به وقت عشقبازي، ايدريغـــــــــا كه جانان فرصتي چندان نــدادت
بسي ترسم بدين صورت كه ميري پريرويان بميرند از حســـــــادت
در آن آرامـــــــــگاه پر قــــــناري همه دوران خوش و آرام بـــادت
هر آنكس بي ارادت بود بگريست مرا گويند تا با ايــــــــــن ارادت
نباشيّ و بخندم،اين به دورســـــــت
خصوص اينكه پريسايم به گورست
بخواب آرام اي دلداده فرزنــد بخواب اي دختر شيرينتر از قنـــد
اگر پيوند ياران زود بگسست تو را دائم بود با خاك پــــــــيونــد
دگر وقت سفر آمد،نگه كــــن تو آزاديّ و صدها سينه در بـــنــد
هنرمندان خبر گشتند و مردند كه از كف رفت آن دخت هنرمنــد
چگونه مادرت را باز گويـــم زخاموشيّ آن خورشيد ارونـــــــد
چگونه با پدر گويم؟چگونــه؟ كه از كف دادي آن دردانه فرزند؟
كرا گويم،كرا جويم ازينپــس كنم تا بلكه او را با تو مانـــــنــــد؟
منم در انتظار صبح،كــــز او بپرسم:رفت آن افسانه دلبــــنـــــد؟
بيادم آيد از افسوس آنــــــشب چنين يادم دل از افسوس آكنــــــد
به هم بوديم دلگرم شكفتــــــن مرا گفتي در آن هنگام لبخنــــــــد:
اگر مردم بخندي باز بي من؟ تورا گفتم:مخواه از من كه يكچنــد
نباشيّ و بخندم،اين به دورســــــت
خصوص اينكه پريسايم به گورست
بهاري آمد از ره،بد بــــــــــــهاري بهاري بي گل سرخ بهــــــــاري
به دشتي عندليبي نوحـــــــــــه دارد به كنج ديلمان خواند قــــــــناري
نه اين شرط وفا باشد،كه بـــــــردي اميدي از دل امّــــــــــــــيدواري
به هر برگي نظر دوزم،دريـــــــغـا حديثي از تو دارد يادگــــــــاري
دلا ديدي كه آغاز جوانــــــــــــــــي چه خاكي بر سر آورديــــم،آري؟
از اين انديشه خون بارم ،كه امشب سر گلگون به بالين كــــــه داري
تو گلبرگم نه با ما يار بـــــــــودي؟ چه شد كز ياد بردي عهد يــاري؟
كنار سنگ ميبايد گرفتـــــــــــــــن كه ديگر نيست ياري در كـناري
اميد قصر جانانت به دل بـــــــــود چهي،خاكيّ و سنگي بر مزاري؟
اميد دلبريت از نرگسان بــــــــــود نگاهي گود رفته،اشك جـــــاري؟
مرا بي تو خزان باشد بـــــــــهاران چسان در بزم ياران چشم داري
نباشيّ و بخندم؟اين به دورســـــــت
خصوص اينكه پريسايم به گورست
